En nog een bericht van Gilles Van Schuylenbergh in Gazet Ajoin

Amai, ik ben er eindelijk door! Deze post is nen boterham met veeeeel bijval. Een paar blaadjes verfrissende salade, enkele sneden brood van 10 jaar oud en veel platten américain me verlepte mayon(n)aise. 
Ooit "The Never Ending Story" gezien? Zoniet kan je evengoed terecht op Gazet Ajoin daags na de zondagstoet. Elkeen kan natuurlijk slechts voor zichzelf spreken en vandaar is het wel interessant om de ervaringen en de daarop gevormde meningen te lezen vanuit diverse (letterlijke) posities: toeschouwers, begeleiders, losse en vaste, stadsmensen en dendermondenaars. Allemaal even belangrijk want het betreft hier een "volks"feest. Carnaval wordt gevormd door al het volk. Begin dus alvast met die illusie van hiërarchie tijdens ons driedaagse achterwege te laten. Noch de 42 koppen-wagen (waaronder 9 Kamils, 2 Ilses en ene Paroi), noch de minimalistische entertainers, noch de smurfen op brommers mogen zich op die pied de stalle zetten. Vanzelfsprekend beogen we natuurlijk onze eigen belangen eerst en dmv argumentering kunnen we hiermee een waardevolle discussie voeren. Ik heb echter doorheen het lezen van diverse reacties meermaals gezucht over het gebrek aan constructieve inhoud. Het zijn altijd een beetje dezelfden die de zwart-wit bril opzetten en in extremen denken. Vooral de eerste posts werden overstemd door spokenjagers. "De losse moeten deroit" "Merci ver menne carnaval te verzieken!" "Noste joor emmek gien goesting nemier want vroeger wast beiter en carnaval es om zjiep" blablablabla! Leg eens een andere plaat op want deze blijft hangen! Bij de losse, waar ikzelf al 11 jaar trotse beoefenaar van ben, werd dit jaar alvast een progressief initiatief genomen onder de vorm van het "Charterelle". In de eerste plaats willen d'echte losse zichzelf onderscheiden van de bakken bier op wielen die helaas door menigen onder dezelfde noemer "losse groep" worden gecategoriseerd. Als een steeds wederkerend argument uit ons kamp, zijnde "wij willen humor en spot brengen", wordt aangehaald, dan kunnen jullie toch wel begrijpen dat ook wij die waardeloze elementen liever kwijt als rijk zijn in de stoet. Jacquy en Jan hebben enkele jaren geleden hun ludieke "losse groepen vergeerink" stopgezet, deels omwille van tijdsgebrek, maar ook grotendeels omwille van het feit dat ze nooit hebben getracht de vertegenwoordigers der losse groepen te worden. Helaas werd de eenrichtingsstroom van kritiek op de losse weeral eens te groot zodat ze door "op te komen voor" willens nillens die belastende taak nu toch wat op hun schouders hebben gelegd. Er ontbrak een gezicht, een aanspreekpunt. En ja,... who you gonna call? 
Wie het Charterelle ondertekent, ondertekent feitelijk een ongeschreven vanzelfsprekendheid voor al wie op een gezonde manier in het carnavalswezen is opgegroeid. En net DAAR zit hem het probleem. Niet iedereen begrijpt die erecode dus laat ons eerder dié wortels aanpakken. Een heropvoeding in het carnavalsdenken. Ik ken menig jongelui die fier bij mij komen en zeggen: "Ej Gilles, ons keire stoot al geried, weir emmen 8 bakken bier en goon vandejoor oeik mei in de stoet." Het dingen is, dat zijn geen slechte mensen, integendeel, ze beseffen veelal gewoon niet hoe fout ze het aanpakken. Ikzelf werd gezegend door een opvoeding waarbij mijn vader als brikaljong-stichter mij steeds als kind wees op het belang van de humor in de stoet. (en misschien een tip voor de meelezende akv's, hij quoteert wél meer op spot dan op kwantiteit) Bijgevolg zit dat streven naar de kolder en satire er nog steeds bij mij ingebakken. Ik heb zelfs bijna elk jaar dezelfde nachtmerrie: Ik loop mee in de stoet, slecht verkleed en zonder thema en de mensen kijken vies naar mij. Telkens als ik dan wakker word ben ik ongeloooflijk opgelucht 
Waar ik naartoe wil, want ook dit wordt een boterham, is dat we onze plaatsvervangende schaamte bij hen moeten kunnen overbrengen, zodat ze zich eigenlijk niet zouden durven vertonen in de stoet zonder deftige uitwerking van een thema, wegens: té genant. Hoe... dat weet ik ook nog niet... maar dat we samen een oplossing moeten zoeken, zoveel is zeker.
Tot slot: De losse zen der en bleiven der!

De Gilles